De huisarts worden die jij wilt zijn

“Ik vind opleiden heel leuk. Ik vind het heel mooi om een aios voor te bereiden op de toekomst, te begeleiden bij het zich ontwikkelen tot de huisarts die hij of zij wil worden. Je ziet een nieuwe collega huisarts worden. Komend in een huisartspraktijk, vanuit verschillende afdelingen in het ziekenhuis, zie ik aiossen groeien. In de praktijk is de band met patiënten vaak heel anders dan wat ze eerder hebben meegemaakt. Ik neem ze graag mee in het leren maken van keuzes, bijvoorbeeld tussen zelf oplossen of verwijzen.”

Op de hoogte van elkaar en onze patiënten

“Mijn maat en ik zijn duo-opleider, we werken met onze aios met z’n drieën en sowieso in een combi van twee. Dit betekent dat we op de hoogte zijn van elkaar en onze patiënten. We zitten dus dicht op elkaar waar het gaat om de intermenselijke kant van ons werk. De inrichting van het gebouw, met twee spreekkamers en een tussenkamer voor de aios, vergemakkelijkt dat je van elkaar weet waar je mee bezig bent – heel intensief en heel fijn.”
“In ons medisch centrum hebben we een aios veel te bieden. We zijn met drie huisartspraktijken en veel ondersteunend personeel, waar de aios mee kan lopen. Mogelijkheden genoeg dus om te mogen leren. Want daarom ben je als aios bij ons: om te leren, niet om productie te draaien.”

Huisarts worden in een veranderend landschap

“Ik ben graag bezig met de toekomst van het huisartsenvak en het opleiden. Naast mijn enthousiasme voor het opleiden is dit ook een reden dat ik mij graag inzet voor de LHOV. Een aios moet zich in drie jaar tijd ontwikkelen tot wie je als huisarts wilt zijn, bovendien in een landschap dat verandert.” Litska schetst een paar ontwikkelingen.
“Huisartsen gaan steeds meer de zorg bieden vanuit grotere praktijken met een groot team, zonder het persoonlijke met een patiënt te verliezen. Dit is de toekomst. Een patiënt heeft in de toekomst in veel gevallen een vast team aan zorgverleners, maar niet meer de solistische huisarts met praktijk aan huis. Zowel huisarts als patiënt moet daaraan wennen, en een aios moet ook hierin zijn weg vinden. Om de huisartsenzorg behapbaar te houden in een samenleving die individualistisch is geworden, met als gevolg dat mensen met veel vragen bij de huisarts komen in plaats van zelf antwoorden vinden, zoeken we oplossingen. Een voorbeeld is het e-consult: je hoeft niet voor alles naar de huisarts. In onze praktijk proberen we veel uit. We nemen bijvoorbeeld gesprekken op, die samengevat in de agenda of het dossier worden gezet. Dit scheelt schrijfwerk en dus tijd. Van dit soort ontwikkelingen zal de zorg niet minder maar zelfs beter worden en voor iedereen toegankelijk blijven, denk ik.”

“Dergelijke ontwikkelingen triggeren mij, ik betrek er mijn aios bij want het gaat erom dat hij erover nadenkt hoe hij zich ontwikkelt hierin, wat bepaal je zelf in deze tijd van transitie? Ander aspect, hoe kun je bewustwording bij de patiënt vergroten, ervoor zorgen dat hij zelf nadenkt, oplossingen vindt en meer eigen verantwoordelijkheid neemt? Mijn visie is dat de patiënt zelf verantwoordelijk is voor zijn gezondheid, het initiatief ligt bij jezelf. Dit geven wij in onze praktijk aan onze patiënten mee, al vanaf het kennismakingsgesprek dat we altijd met een nieuwe patiënt hebben. Onze praktijkvisie vertaalt zich uiteraard ook naar onze aiossen, wat verwachten we over en weer van elkaar, waar kiezen we voor?”

Feedback aan de instituten

“Een centrale vraag voor opleiders is naar mijn mening: wat willen we toetsen? Als opleider heb je iemand een jaar in huis. Dat geeft je een goed beeld. Tegelijkertijd besluit en bepaalt het instituut veel, waarbij het soms de vraag is of dat klopt. Daarom is het belangrijk dat we vanaf de werkvloer feedback geven. Bijvoorbeeld over onderwerpen als vakantie en het aantal uren dat een aios werkt. Onze praktijk is nooit dicht voor vakantie. Vakanties kunnen dan niet altijd volgens de bepalingen vanuit het instituut. Ik vind dat we als opleider duidelijk moeten zijn over wat we willen. Plus: hoe wil een aios dit soort zaken straks inrichten als hij zelf huisarts is?”

De band blijft

Na een aantal jaren buitenland is Litska heringetreden bij de praktijk waar ze nog altijd werkzaam is. Een praktijk waar het opleiden al vele jaren met veel toewijding en plezier een plek heeft. Litska startte er als vaste waarnemer en werd meteen bij het opleiden betrokken. Zo ontstond direct vanaf het begin haar enthousiasme. “Veel aiossen houden een rol in het centrum, bijvoorbeeld als waarnemer. Het intermenselijke, de interactie met elkaar, de vaste band, daar houd ik enorm van.

Litska Yntema

Mei 2026